عشق را تن پوش جانم مي كني
چتري از گل سايه بانم مي كني
اي صداي عشق در جان و تنم
آن سكوت ساكت و تنها منم
من پر از اندوه چشمان توام
آشنايي دل پريشان توام
آتش عشق تو در جان من است
عاشقي معناي ايمان من است
كي به آرامي صدايم مي كني
از غم دوري رهايم مي كني
اي كه در عشق و صداقت نوبري
كي مرا با خود از اينجا مي بري
ام دی آ
چشمان خسته ام ، آرام و بي صداست
گويي ز راز من، آگه فقط خداست
ناگفته هاي من، در سينه ام نهان
اما سکوت من، گوياي صد بيان
آن گونه هاي من ، دشت شقايق است
شرح سکوت من، نشر حقايق است
تنهايم و غريب ، در بزم بي کسان
رنجيده سينه ام ، از ظلم ناکسان
گر چه تبسمي ، بر لب نشانده ام
در پشت خنده ام، دل خسته مانده ام
ام دی آ
چنان دل کندم از دنیا، که شکلم شکل تنهاییست
ببین مرگ مرا در خویش ،که مرگ من تماشاییست
مرا در اوج میخواهی ،تماشا کن تماشا کن
دروغین بودم از دیروز ،مرا امروز تماشا کن
ام دی آ
یک نفس با ما نشستی خانه بوی گل گرفت
خانه ات آباد ، کین ویرانه ، بوی گل گرفت
از پریشان گویی ام ، دیدی پریشان حالی ام
زلف خود را شانه کردی ، شانه بوی گل گرفت
ام دی آ
در دل من چیزی هست
مثل یک بیشه نور
مثل خواب دم صبح
و چنان بی تابم
که دلم می خواهد
بدوم تا ته دشت
بروم تا سر کوه
دورها آوایی است
که مرا می خواند...
ام دی آ
رفاقت قصه تلخيست که از نامش گريزانم
محبت گر شود پيدا به هر قيمت خريدارم
گرچه ياران همه از شادي من غمگينند
باز شاديم که شادند به غمگيني ما...
ام دی آ
... بیتو میکشم بر دوش کولهبار غربت را
پرسه میزنم تنها کوچههای خلوت را
خسته از دل تنگم بر میآورم آهی
بعد بیتو میخوانم شعر «کوچه» را گاهی
آه ! با من ِبیتو کوچهها همه سردند
نيستی چه میدانی؛ با دلم چهها کردند؟
سادهلوحیام را باش؛ هر کسی که میآيد
با خودم میانديشم: اين يکی تويی شايد!
کوچهای که يادت هست، بیعبور دلگير است
خواب ديدهام يکشب میرسی ولی دير است ...
ام دی آ
عطر نام تو که در پرده ی جان پیچیده است
سینه را ساخته از یاد تو سرشارترین
ای تو روشنگر ایام مه آلوده ی عمر
بی تماشای تو روز و شب من تارترین
در گذرگاه نگاه تو گرفتارانند
من به سر پنجه ی مهر تو گرفتارترین
می توان با دل تو حرف غمی گفت و شنید
گر بود چون دل من راز نگه دار ترین
ام دی آ
آموخته ام ... که بهترين کلاس درس دنيا، کلاسي است که زير پاي پيرترين فرد دنياست.
آموخته ام ... که مهم نيست که زندگي تا چه حد از شما جدي بودن را انتظار دارد، همه ما احتياج به
دوستي داريم که لحظه اي با وي به دور از جدي بودن باشيم .
آموخته ام ... که خداوند همه چيز را در يک روز نيافريد. پس چه چيز باعث شد که من بينديشم مي توانم همه چيز را در يک روز به دست بياورم .
آموخته ام ... که هيچ کس در نظر ما کامل نيست تا زماني که عاشق بشويم.
آموخته ام ... که لبخند ارزانترين راهي است که مي شود با آن، نگاه را وسعت داد .
ام دی آ
ديشب ای بهتر زگل در عالم خوابم شکفتی
شاخ نيلوفر شدی ، در چشم پر آبم شکفتی
شام ابر آلود طبعم را دمی چون روز کردی
آذرخشی بودی و در جان بی تابم شکفت
خوابگاهم شد بهشتی ، بسترم شد نوبهاری
تا تو ای بهتر زگل! در عالم خوابم شکفتی
نيلوفرم...!
عزيز بسيار دور افتاده از من
بی تو هيچم ، هيچ همچون سال بی ايام خويش
بی تو پوچم ،پوچ همچون پوست ، بی بادام خويش
ای تو همچون غنچه، عطر عصمتم را پاسدار
ای پناهم داده در خلوتگه آرام خويش
ای تو روشن تر از هر مقياس ، با ديدار تو
ديده ام صد کهکشان خورشيد را در شام خويش
در خزان عمرم و در سينه پروردم بهار
در شکفتم از شکفتن های بی هنگام خويش
آشنای پيکرم دستی به جز دست تو نيست
گرچه نام ديگری را بسته ام بر نام خويش
ام دی آ
با قلم موی سکوت ، می کشم نقش تو را بر دیوار
نقشی از لحظه ی خوب دیدار
و به آن رنگ وفا خواهم زد
رنگ باران و نسیم، رنگ پرواز شمیم
رنگ بی رنگی عشق، بی نیاز از زر و سیم
شاید این نقاشی ، آخرین باشد و بس
شکل یک خواب عمیق، مثل یک بار نفس
چون قلم موی سکوت ، بی صدا می شکند
بعد از آن با قلم موی ساده ی عشق
می نویسم که دلم آیینه بود
در نبود تو به پای تو نشست
می نویسم که غرور دل من
زیر پای تو برای تو شکست
زیر پای تو برای تو شکست
ام دی آ
ماه تابید و چو دید آنهمه خاموش مرا
نرم باز آمد و بگرفت در آغوش مرا
گفت:
خاموش در اینجا چه نشستی ؟
گفتم:
بوی محبوبه ی شب بوی جنون پرور عشق
وه چه جادوست که از هوش برد بوش مرا
بوی محبوبه ی شب ، نغمه ی چنگی است لطیف
که از افلاک کند زمزمه در گوش مرا
بوی محبوبه ی شب همچو شرابی گیراست
مست و شیدا کند این جام پر از نوش مرا
بوی محبوبه ی شب جلوه ی جادویی اوست
آن که کرده است به یکباره فراموش مرا...
ام دی آ
ام دی آ
عزیز
با هفت تا آسمون پر از گل یاس میخک
با هفت تا دریا پر از عشق و اشتیاق و پولک
یه قلب عاشق یا به حس بی قرار عشق کوچک
فقط می خواد بهت بگه تولدت مبارک
عارف
خارغم بر سینه ام بنشست و برجانم شکست
سنگ پندار فلک قلب پریشانم شکست
استخوانم خرد شد از بار سنگین فراق
درد هجر و دوری دلدار ارکانم شکست
نیم جانی داشتم محصور در زندان تن
جور تو جانم به لب آورد و زندانم شکست
هیچ کس باور نمی دارد که مژ گان های او
بر دل مجروح پیکان های پرانم شکست
قصه پر غصه نوشتم هر زمان
هم قلم افتاد از کف هم قلمدانم شکست
ام دی آ
اگر خوشبختي را براي يك ساعت مي خواهيد چرت بزنيد.
اگرخوشبختي را براي يك روز مي خواهيد به پيك نيك برويد.
اگر خوشبختي را براي يك ماه مي خواهيد ازدواج كنيد.
اگر خوشبختي را براي يك سال مي خواهيد ثروت به ارث ببريد.
اگر خوشبختي را براي يك عمر مي خواهيد ياد بگيريد كاري را كه انجام مي دهيد، دوست داشته باشيد.
ام دی آ
خویشتن گم کرده ام در کهکشان چشم تو
تا که افتادم نظر بر آسمان چشم تو
روز و شب اندیشه ام گرد تو جولان می دهد
تا چه بازی باز دارد مردمان چشم تو
گرچه راه عشق بی پایان نماید خویش را
می روم تا سر نهم بر آستان چشم تو
دمبدم نور اميدی ز نگاهـت گيـرم
مستی زندگی از چشم سياهت گيرم
هر نگاهت به تنــم آتش تب ميريزد
بوسه ای ده که بدين شعله گواهت گيرم
هر زمان می دهدم چشم تو پيغام وصال
وين پـيام از نـگه گاه به گاهت گيــرم
گل لب را به نسيم سخنی رنجه مـدار
که هزاران خبر از طرز نگاهت گيرم
می روی در شب ظلمانی ام , اما مشتاب
تا من از اشک , چراغی سر راهت گيرم
ام دی آ
با عزيزان در نياميزد دل ديوانه ام
در ميان آشنايانم ولی بيگانه ام
از چو من آزاده ای الفت بريدن سهل نيست
می رود با چشم گريان سيل از ويرانه ام
ام دی آ
از لقمان حکیم پرسیدند حکمت را از که آموختی؟
گفت: از نابینایان، زیرا تا جای پای خود را معین نکنند پا نگذارند.
حرف:
دنیا که همه حیاتش جنگ و جدال و وصلش همگی فراق و اصلش به دل است
امروز چو دیروز مکن تکیه به حرف کامروز جهان،جهان سعی و عمل است.
پند:
در خانه دوستان گرت راه دهند بی چشم در آو بی زبان بیرون شو
بیان:
در سخن گفتن خطای جاهلان پیدا شود تیر کج چون از کمان بیرون رود رسوا شود
ام دی آ
با توام اي كه نگاهت من و با عشق آشنا كرد
تو دلم هرم نفس هات فصل سرما رو فنا كرد
تويي اونكه تو وجودت نيمي از خودم رو ديدم
با حضور عاشقونت به خود خودم رسيدم
با تو شادم
با تو مستم
دستت و بزار تو دستم
بي تو جون ميدم به ظلمت
با تو عشق و ميپرستم
گم شدم تو شب چشمات
تو شدي فانوس راهم
تو شدي ماه و ستاره تو شب سرد و سياهم
با حضورت ميشه حس كرد
يه نفس بوي بهار و
ميشه از لبلاي تو چيد
عطر باغ قصه هار و
من مسافري غريبم توي جاده نگاهت
كه چشام مثل قدم هات تا ابد مونده به راهت
باورم كن كه فقط تو تويي معناي وجودم
تو بيا تا غم دوريت نره توي تاروپودم
ام دی آ
از آن زمان که آرزو . چو نقشي از سراب شد
تمام جستجوي دل . سوال بي جواب شد
نرفته کام تشنه اي . به جستجوي چشمه ها
خطوط نقش زندگي . چو نقشه اي بر آّب شد
چه سينه سوز آه ها . که خفته بر لبان ما
هزار گفتني به لب . اسير پيچ و تاب شد
نه شور عارفانه اي . نه شوق شاعرانه اي
قرار عاشقانه هم . شتاب در شتاب شد
نه فرصت شکايتي . نه قصه و روايتي
تمام جلوه هاي جان . چو آرزو به خواب شد
نگاه منتظر به در . نشست و عمر شد به سر
نيامده به خود دگر . که دوره شباب شد
غربت میان خنجرم گیر می کند
دل را به یاد عشق تو زنجیر می کند
فریاد می زنم که بیایی و بنگری
آخر مرا جدایی تو پیر می کند
م.دی.آ
عزیز
نبودنت برای من عذاب آورترین لحظه هاست نمی دونم چطوری این دوری را تحمل کنماما به پاس همه این لحظه های خوش این دوری را نمیپذیرم و همیشه منتظرعزیزم می مانم
حتی اگر بخواهی فراموشم کنی.
منتظر تو : ام دی آ
من به غير از تــــو نخواهم ، چه بدانی ، چه ندانی
از درت روی نتــــــــابم ، چه بخوانی ، چه برانی
دل من ميل تـــــــو دارد ، چه بجوئی چه نجوئی
ديده ام جـای تــــو باشد ، چه بـمانی ، چه نـمانی
مـن کـه بيمار تـــــو هستم ، چه بپرسی چه نپرسی
جان به راه
تـــــــو سپارم ، چه بدانی ، چه ندانیميتوانی به همه عـمر ، دلم را بفريبی
ور بکوشی ز دل من بگريزی ، نتوانی
دل من سوی
تــــــو آيد ، بزنی يا بپذيریبوســــه ات جان بفزايـد ، بدهی يـا بستانی
جانی از بهر
تـو دارم ، چه بخواهی چه نخواهیشعرم آهنگ
تــو دارد ، چه بخوانی چه نخواهیدوستدارت ام دی آ
اگه یک روز فهمیدی ۱۰۰ نفر دلشون برات تنگ شده... بدون اولیش منم
اگه یک روز فهمیدی ۱۰ نفر دلشون برات تنگ شده... بدون اولیش منم
اگه یک روز فهمیدی ۱ نفردلش برات تنگ شده... بدون اون منم
اگه یک روز فهمیدی هیچ کس دلش برات تنگ نشده... بدون من مردم
دوستدارت ام دی آ
