بزرگترین اقیانوس آرام است .پس تو هم آرام باش تا از بزرگترین ها باشی "

♠♠♠

" در زندگی تنها دو مساله ی مهم یافتم :زیبائی و حق . زیبائی که در دل عاشقان است و حق که در بازوان کارگران ."

♠♠♠

" انسان وقتی انسان است که خودش را معیار همه چیز نداند و باور کند که ممکن است خیلی ها خیلی چیزهارا بهتر از او بفهمند."

♠♠♠

" راه شناختن خدا عشق ورزیدن به اوست . به خدا عشق بورز و طبق خواست او زندگی کن ."

♠♠♠

" دو مرد از پشت میله های زندان بیرون را نگاه کردند یکی تاریکی را دید و دیگری ستاره ها را ."

♠♠♠

" قبول اشتباه متواضع ترین راه نشان دادن رشد فکری است ."

♠♠♠

" اگر خدا بخشنده نبود بهشت خالی می شد ."

♠♠♠

" ثروتمند ترین انسان کسی است که خوشی هایش ارزان باشد ."

♠♠♠

" دخیل کردن خداوند در زندگی اغلب به معجزاتی شگفت انگیز منجر می شود ."

♠♠♠

                                                                        ام دی آ

 

 

در سکوتی دلگیر

در غروبی که پر از وحشت تنهایی بود

چشمها خیره به راهی که تو را با خود برد

انتهای آن راه

لحظه ای فکر تو در خاطر آشفته و تبدارم مرد

لحظه ای پیش

تو ز تکرار نگاهی که به تو می پیوست

می گذشتی غافل

غافل از برق نگاهی که به تو دل می بست...

                                                                ام دی آ

 

 

 

 

باز در خلوت من دست خيال
صورت شاد ترا نقش نمود

بر لبانت هوس مستی ريخت
در نگاهت عطش توفان بود

ياد آنشب كه ترا ديدم و گفت
دل من با دلت افسانه عشق

چشم من ديد در آن چشم سياه
نگهی تشنه و ديوانه عشق

ياد آن بوسه كه هنگام وداع
بر لبم شعله حسرت افروخت

ياد آن خنده بيرنگ و خموش
كه سراپای وجودم را سوخت

رفتی و در دل من ماند بجای
عشقی آلوده به نوميدی و درد

نگهی گمشده در پرده اشك
حسرتی يخ زده در خنده سرد

                                                            ام دی آ

 

 

 

درون آينه ها درپي چه مي گردي ؟
 بيا ز سنگ بپرسيم
 كه از حكايت فرجام ما چه مي داند
بيا ز سنگ بپرسيم
زانكه غير از سنگ
كسي حكايت فرجام را نمي داند
هميشه از همه نزديك تر به ما سنگ است
 نگاه كن
نگاه ها همه سنگ است و قلب ها همه سنگ
 چه سنگباراني ! گيرم گريختي همه عمر
كجا پناه بري ؟
خانه خدا سنگ است
به قصه هاي غريبانه ام ببخشاييد
 كه من كه سنگ صبورم
 نه سنگم و نه صبور
دلي كه مي شود از غصه تنگ مي تركد
چه جاي دل كه درين خانه سنگ مي تركد
در آن مقام كه خون از گلوي ناي چكد
عجب نباشد اگر بغض چنگ مي تركد
 چنان درنگ به ما چيره شد كه سنگ شديم
دلم ازين همه سنگ و درنگ مي تركد
بيا ز سنگ بپرسيم
كه از حكايت فرجام ما چه مي داند
از آن كه عاقبت كار جام با سنگ است
بيا ز سنگ بپرسيم
 نه بي گمان همه در زير سنگ مي پوسيم
 و نامي از ما بر روي سنگ مي ماند ؟
درون آينه ها در پي چه مي گردي ؟

                                                            ام دی آ

 

تو را می خوانم و می دانم

به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صاف و روشن

من این کنج قفس مرغی اسیرم

ز پشت میله های سرد و تیره

نگاه حسرتم حیران به رویت

در این فکرم که دستی پیش آید

و من ناگه گشایم پر به سویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت

از این زندان خاموش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم

 کنارت زندگی از سر بگیرم

در این فکرم و می دانم که هرگز

مرا یارای رفت از این قفس نیست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد

دگر از بهر پروازم نفس نیست...

                           ام دی آ

 

نفهميدي چه مي گويم
ندانستي چه مي خواهم
*
گمان کردي که چون از عشق مي گويم
نياز پيکرم را در تو مي جويم
*
تو فکر کردي
که عشق جز خواهش تن نيست
و جز اين آرزو در باطن من نيست
*
نفهميدي! نفهميدي!
که اين افکار در من نيست!!
*
و عشق آن واژه پاکيست
براي من...
که بي تو معني تنهايي مطلق
براي دستهاي من...

براي حرف هاي من...
براي آنچه مي گويم...
*
نمي داني! نمي داني!...
چه مي گويم...

                               ام دی آ

 

می نویسم با نور
در هوایی از مهر

کاغذی از پر گلهای سپید
نه به یک بار و به ده بار،

که هزاران، شاید
می نهم در سبدی 

از گل نیلوفر و احساس دلم
می سپارم

به دل قاصدکی تا برساند به دلت
تا بدانی

دل من
غرق تمنای نگاه تو هنوز

می نویسد شب و روز:
« خوب نازنین من

از همیشه تا هنوز
دوستت می دارم!...»

                            ام دی آ

 

 

من اینجا بس دلم تنگ است

و هر سازی که می بینم بد آهنگ است

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی برگشت بگذاریم

ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است

بیا ای خسته خاطر دوست!

 ای مانند من دلکنده و غمگین!

من اینجا بس دلم تنگ است

بیا ره توشه برداریم

قدم در راه بی فرجام بگذاریم

                            ام دی آ

 

 

با همه ي بي سر و ساماني ام
 باز به دنبال پريشاني ام

طاقت فرسودگي ام هيچ نيست
 در پي ويران شدني آني ام

دلخوش گرماي كسي نيستم
 آماده ام تا تو بسوزاني ام

آمده ام با عطش سالها
تا تو كمي عشق بنوشاني ام

ماهي برگشته ز دريا شدم
تا كه بگيري و بميراني ام

خوبترين حادثه مي دانمت
خوبترين حادثه مي داني ام

حرف بزن ابر مرا باز كن
 ديرزماني است كه باراني ام 

 حرف بزن حرف بزن سالهاست
 تشنه ي يك صحبت طولاني ام

 

 

 

                                        ام دی آ

 

 

 

 

 

کاشکي در کوچه هاي کودکي گم مي شدم
هم صداي قاصدک هاي تکلم مي شدم

مي نشستم زير آواز سپيد چلچله
بار ديگر خيس باران ترنّم مي شدم

زندگي را مي دويدم تا فراسوي اميد
تا که در چشم تماشا يک توهّم مي شدم

آرزو مي چيدم از رنگين کمان شاپرک
ناگهان در جنگل پروانه ها گم مي شدم

مي تکاندم غم غبار اشک را از چشم دل
مهربان ، همبازي عشق و تبسم مي شدم

کوچ مي کردم ازين تنهايي خاکستري
بي ريا همسايه ي لبخند مردم مي شدم

کودکي آن سوي حسرت چشم در راه من است
کاشکي در کوچه هاي کودکي گم مي شدم

« ؟ »

                                 ام دی آ

 

امروز،درغروب یک روزپاییزی

آنچنان که برگهای خشکیده می خوانند

سرود زنده بودن را،

من ازتومی گویم باغروبی که سوی خاموشی است،

ونسیمی که بی ثمر دنبال تومی گردد

تا بگویدحرفها وعقده هایش را.

من تنها به دنبال تومی گردم

باحسرت وتردید نگاهی که

معصومییت چشمان توراکم داشت.

ومن تنها به دنبال تومی گردم

درشامگاهی که دیگربار

آرزوی خیس توراباخود داشت

 

                         ام دی آ

 

 

حال دنيا را چو پرسيدم من از فرزانه ای   

  گفت يا باد است و يا خواب است و يا افسانه ای

 

گفتم آنها را چه گويی که دل بر او نهند

  گفت يا مستند و يا کورند و يا ديوانه ای

 

گفتم از احوال عمرم گوی که بازم عمر چيست

 گفت يا برق است و يا شمع است و يا پروانه ای

 

                             ام دی آ

 

 

 

 

گم کرده ای دارم دراین دنیا

کجا رفته نمی دانم ...

به دیدارش منتظرهستم

که شاید روزی بازآید. 

چه شبهایی سحرکردم 

به امید که می آید... 

مرا از این انتظارکور 

ازاین ((مقصود بی مقصد))

که می دانم خود دلیلش چیست می راند...

به این امید که می آید...

به هر خط فریب آرزویی دل بستم

به هرراهی که می گفتی تو منچشم نظربستم.

ولی افسوس رفت و گذشت از من

همچو ابری سایه وار ازمن

نه دستش راتکان می داد 

نه لبخندی به من می زد...!

                              ام دی آ

 

 

 

زمان در خواب و دریا قصه پرداز

خیالم در بلندی های پرواز

زتلخی های پایان ، می رسیدم

به شیرین شگفتی های آغاز

                         ام دی آ

 

 

نگاهت آسمانم بود و گم شد

دو چشمات سایبانم بود و گم شد

به زیر آسمان در سایه تو

جهان در دیدگانم بود و گم شد

                            ام دی آ

 

 

               

خاطرم آید که آن شب از جنگلها می گذشتیم

 

بر تن سبز درختان یادگاری مینوشتیم

 

با من اندوه جدایی نمی دانی چه ها کرد

 

نفرین به دست سرنوشت که تو را از من جدا کرد

 

بی تو بر روی لبانم بوسه ها پژمرده گشته

 

بی تو از زندگانی این دلم ازرده گشته

 

ای دلت دریاچه ی نور گر دلم را تو شکستی

 

خاطرم را به یاد آور هر کجا بی من نشستی

                                          

                                             ام دی آ

 

 

همزاد دل است درد دیرینه ی من

اندوه جهان است در آیینه ی من

ای کوه کهن صدای نالیدن توست

این ناله که بر می شود از سینه ی من

                                  ام دی آ

 

دل من یه روز به دریا زد و رفت

پشت پا به رسم دنیا زد و رفت

زنده ها خیلی براش کهنه بودن

خودشو تو مرده ها جا زد و رفت

هوای تازه دلش می خواست ولی

آخرش توی غبارا زد و رفت

دنبال کلید خوشبختی می گشت

خودشم قفلی رو قفلا زد و رفت 

                              ام دی آ

 

 خلوتم را نشكن
خلوتم بس دور است
ز هواي دل معشوق سهند
خلوتم راه درازي ست ميان من و تو
خلوتم مرواريد است به دست صياد
خلوتم تير وكماني ست به دست ارش
خلوتم راه رسيدن به خداست
خلوتم را نشكن

                                                                             ام دی آ

 

                                                                          

کاش می شد قلب ها آباد بود !
کینه و غمها به دست باد بود  !

کاش می شد دل فراموشی نداشت  !
نم نم باران هم آغوشی نداشت  !

کاش می شد کاش های زندگی  !
گم شوند پشت نقاب بندگی  !

کاش می شد کاش ها مهمان شوند  !
در میان غصه ها پنهان شوند !

کاش می شد آسمان غمگین نبود  !
رد پای قهر و کین رنگین نبود  !

کاش می شد روی خط زندگی  !
با تو باشم تا نهایت سادگی

                                                                  ام دی آ

 

            

 

 

کسی در باد می خواند

تو را تا اوج می خواهم

برای ناز چشمانت

چه بی صبرانه می مانم

دلم تنگ است و بی یادت

در این غربت نمی مانم

تو هستی در وجود من

تو را هرگز نمی رانم

                        ام دی آ

 

 

 

هر سواری گم شود اندر غبار خويشتن

آن غبارم من، که گم کردم سوار خويشتن!

بايد از خون جگر گلگون کنم طو مارها

تا بگويم قصه ای، از روزگار خويشتن

بی نياز از هر تعلق بودم اما پيش عشق

دادم از کف آخر کاراختيار خويشتن

پيش پای هر نسيم از بس تواضع کرده ام

همچو بيد آخر شکستم، اعتبار خويشتن

ظاهرم چون غنچه خندان، باطنم گريان چو شمع

مانده ام حيران وسر گردان بکار خويشتن

رو بکوی غير وخو با کنج عزلت کرده ام

زانکه غمخواری نديدم،در ديار خويشتن

قلب خونين را بآرامی تسلی می دهم

دمبدم با گريه های زار زار خويشتن

هيچ ياری طاقت همدردی ما را نداشت

 تادمی بنشانمش چون جان ،کنار خويشتن

**هر کسی در اين زمان افزون ز خود محنت کشيد**

**با که بايد گفت،درد بيشمار خويشتن...

                                                    ام دی آ

 

امروز منم که راهی کوی توام

امید وصال می کشد سوی توام

تا دست رسد شبی به گیسوی توام

می آیم و آشفته تر از موی توام

                              ام دی آ

 

 

                         

 

با تو ای دل راز دنیا را بگویم , یا نگویم

زشتی چرخ فریبا را بگویم , یا نگویم

خواهی ای دل راز عالم را بدانی , یا ندانی

بیوفایی های دنیا را بگویم , یا نگویم

حال اندوه بار مجنون را ببینم , یا نبینم

وصف حال زار لیلا را بگویم ؛ یا نگویم

قصه های زشت و زیبا را بخوانم , یا نخوانم

سر بسر نیرنگ دلها را بگویم , یا نگویم 

 ای دل امروز خود را نیک دیدی , یا ندیدی

با تو امشب رنج فردا را بگویم , یا نگویم

 

                                 ام دی آ

 

 

 

 

 

 

آن عشق که دیده گریه آموخت از او

دل در غم او نشست و جان سوخت از او

امروز نگاه کن که جان ودل من

جز یادی و حسرتی چه اندوخت از او

                                                                       ام دی آ

 

     

سازنده ترين کلمه گذشت است......... آن را تمرين کن .

 

پر معني ترين کلمه ما است.......... آن را به کار ببر.

 

عميق ترين کلمه عشق است ...... به آن ارج بنه.

 

بي رحم ترين کلمه تنفر است....از بين ببرش.

 

سرکش ترين کلمه هوس است ....... با آن بازي نکن.

 

بازدارنده ترين کلمه ترس است.... با آن مقابله کن.

 

روشن ترين کلمه اميد است ......به آن اميدوار باش.

 

محکم ترين کلمه پشتکار است .....آن را داشته باش.

 

سمي ترين کلمه غرور است.......آن را از خودت طرد کن.

 

هيچوقت مغرور نشو ..... برگ ها وقتي مي ريزند که فکر مي

کنند طلا شده اند.

 

                              ام دی آ